Uit: Samenspraak 79 | Inhoudstafel >

Interview

Patiënten aan het woord - Ervaringen met rij(on)geschiktheid

Drie patiënten uit onze ledenverenigingen waren bereid om hun ervaringen met rij(on)geschiktheid met ons te delen voor dit themanummer. Bedankt Thomas, Hedwig en Victor!

Thomas Grainger

"Toen ik voor het eerst de diagnose epilepsie hoorde lag ik nog verdwaasd op het stuur van mijn auto, net na m’n eerste aanval… aan het oefenen voor mijn rijexamen… Dat moment is er een dat mijn leven totaal overhoop gooide, ik durf zelfs zeggen gooit, want ik mag nog steeds mijn rijbewijs niet gebruiken. Al het nieuws is echter niet slecht, het gaat al veel beter met mijn epilepsie, ik heb een job en een familie. Praktisch is het echter niet en zorgt de rijongeschiktheid voor veel stress en teleurstelling… want wat is je vrijheid toch beperkt!"

"'Thomas, kan jij even naar de winkel rijden?' of 'Schat, ga jij om de kleine vanavond, want ik moet lang werken?', 'Zeg, kan je niet afkomen vanavond dan kunnen we eens bijpraten?'. Het antwoord op deze vragen is meestal kortweg 'nee' of 'ja, maar…'. Mijn werk staat me geen telewerk toe, dus als er staking is bij het openbaar vervoer, moet ik op zoek naar alternatief vervoer en dat is geen evidentie."

"Het steeds moeten vragen is gênant… vaak sluipt er in je hoofd de gedachte 'maar ik heb zo weinig aanvallen' of 'ik ben 35 jaar en moet gaan bedelen'. Deze gedachten zijn niet terecht, maar ze zijn er wel."

"De wetgeving rond rijgeschiktheid met het rijgeschiktheidsattest werd me voor het eerst gecommuniceerd door de Epilepsie Liga en voor meer info kon ik toen ook terecht bij mijn toenmalige neuroloog. De epilepsiecontactgroep IKAROS vzw heeft me steeds verdere info verstrekt toen de kans op rijden echt reëel werd. Ik heb dan ook een rijbewijs gehaald en zo’n twee jaar met de auto gereden… Maar ook deze droom is uiteindelijk door een aanval achter het stuur uiteengespat."

"Een attest krijgen doe je via je neuroloog. Hij moet je rijgeschikt verklaren via een standaardformulier dat hij moet invullen en ondertekenen. Niet zo evident voor mijn neuroloog toentertijd, want de “zekerheid” die er bij andere patiënten wel is, was er bij mij maar voor 80 à 90% in plaats van 99%. Toch was ik iets langer dan een jaar aanvalsvrij, dus wettelijk was het in orde."

"Rijden of niet, het zal ondanks eventuele aanvalsvrijheid steeds een moeilijke beslissing zijn."

Thomas Grainger –  Epilepsiecontactgroep IKAROS vzw


Hedwig Thyssen

"Op een maandag reed ik met de wagen naar het werk. Niet veel later werd ik met spoed opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis. Daar vernam ik dat ik niet meer met de wagen mocht rijden. Dit hield in dat ik volledig op het openbaar vervoer aangewezen was." 

"In het weekend kwam mijn familie me halen, wat voor hen een extra belasting was. Mijn opname duurde redelijk lang en ik was genoodzaakt om mijn wagen te verkopen." 

"Na mijn ontslag nam ik zelf het initiatief om  terug met de wagen te rijden. Ik liet de papieren invullen door de psychiater en mocht pas enkele maanden later de test bij het CARA gaan doen." 

"Ik had het gevoel dat ik terug mijn rijbewijs moest halen. De test op zich viel mee. Ik mocht een jaar rijden met beperkingen,  zoals niet op de autosnelweg en niet in het donker."

"Na een jaar deed ik de test opnieuw en mocht ik rijden voor onbepaalde duur. Momenteel rij ik veel met de wagen naar vrienden om mijn sociale contacten te onderhouden. Als ik terugkijk op die periode, was het niet meer kunnen rijden voor mij een gebrek en gaf het een knauw in mijn zelfvertrouwen."

Hedwig Thyssen –  UilenSpiegel vzw


Victor Hanssens"Apneu valt onder de categorie SOMNOLENTIA van de medische minimumnormen inzake de lichamelijke en geestelijke geschiktheid voor het besturen van een voertuig. Kandidaten van groep 1 kunnen, na gunstige behandeling van 1 maand door de slaapdeskundige en de neuroloog rijgeschikt verklaard worden met of zonder tijdsbeperking."

"Men heeft dus een overbruggingstijd van minimaal 1 maand en bij het slaap-apneu onderzoek moeten de slaapcentra deze bijlage 6 duidelijk tonen. De verantwoordelijkheid voor rijgeschiktheid komt met andere woorden toe aan de slaapcentra (neuroloog). Voor apneu moet men dus niet naar het CARA voor controle of toestemming en dat bespaart ons stress en wachttermijnen. Apneupatiënten hebben hier veel geluk: rijongeschiktheid heeft zeker voor velen van ons een zeer grote invloed."

Victor Hanssens –  VAPA vzw

 

 

Overname van inhoud

Alle artikels uit de nieuwsbrief van het Vlaams Patiëntenplatform mogen overgenomen worden mits bronvermelding, als volgt: © (jaartal) Vlaams Patiëntenplatform. Het Vlaams Patiëntenplatform verdedigt de belangen van de patiënt bij het politiek beleid en de gezondheidsinstellingen. www.vlaamspatientenplatform.be.